Editorial:Xerais
Lugar de ano e publicación Lugo(desde 1998 a 2008)
Observacións: O autor ecribe a vida do raposo
CAPÍTULO 1::Afonso Alfonso preséntase e cóntnos como era a vida dos raposos .Que os matávan en canto tiñan a ocasión,arrancavanlles o pelello e empregábao ara outra cousa,atropelábannos cando pasaban por diante deles.
CAPÍTULO 2:afonso alfonso ensinanos como se desfai un raposo das pulgas cando ten pulgasMétese na auga co raba cara arriba e pouco a pouca as pulgas van subindo cara o rabo,condo xa esta todo o baixo a auga e as pulgas enrriba mete o rabo poco a pouco e aspulgas como non saben nadar afóganse e xanon ten máis pulgas ata unha voa temporada.
CAPÍTULO 3:Afonso cóntanos unha das súas historias como cando ten que roubar unha bolsa de peix para comer.Ten un amigo que lle conto comofacelo.Primeiro ten que agardar a que pase o home co camión de peixe.Logo como ningún home se pode resistir a unha pel de raposo métese no camiño e faiseo morto,pero o home pensa para si que non merece a pena por só unha pel de raposo e aorta a Afonso do camiño pero Afonso vaise un pouco máis adiante e home de novo apártao do camiñopero Afonso faino outra vez e o home xa sorprendido dise "ai o si que ai raposos mortos oxe vou coller os outros dous e llos levo a miña muller para facer un abrigo de pel e porase cotenta".O home foi coller o mellor dito buscaro os outros dous falsos raposos como non osvia foi mais abaixo e afonso foi ata mais adiante e cando o home viu que non estaban volveu a sua furgoneta e foi condcind ata o lugar onde estaba fonso oleuno e tirouno a sua furgoneta e seguiu ata a sua casa pero anes de facer iso fonso colleu uns peixes atados e saltou da furgoneta e segui ata o seu refuxio.E asi e coo se consiuguen peixes para comer sen facer moito esforzo.
Capitulo 4:Era XANEIRO de noite e xeaba Afonso camiñaba con coidado cara o muiño dos Cucos egolpeou a porta. O muiñeiro levantouse e abriulle a porta cando o gato pediulle un saco de fariña valeriro para pasalo ao outro lado da lancha un gato e Perico e erico dixolle que lle diria as 3 verdades mais grandes do mundo.O gato dixolle que llas dixra ali pero perico dixolle que el era o raposo e que llas diria mentres ian de camiño unha no comezo do ro outra na metade e outra cando etiveen na outra parte do rio.Cando subiron dixolle a primeira verdade do mundo que era que ai xente que di que o pan de centeo sabe ben, parece trigo pero di que o trigo é trigo.Cando chegaron a metade dixolle outra verdade do mundo e era que aqeula noite de luar parecia de noite.Na outra veira do rio deu un brinco e o muiñeiro dixolle que non se fose sen decirlle outra verdade e o raposo dixo:Agora amólate muiñeiro que se todos che pagan coma mi non che fai falta bola para o diñeiro, o muiñeiro dixo que era verdade pero que iao coller e que íalle moer o lombo ata que saia fareo.O raposo boto a correr pola Chousa do Viollés.
Capitulo 5:Afonso di que os homes aos sapos non lles queren para nada mais que para diversion,matanos por procedementos mui cruis:espétanos nunpaue déixanos empalados ata que lles dure a vida,cóllenos e métenlles unha palla polo cu e sópranlles ata rebentalos ou lévanos para a casa e cócenos ou esfólanos a curan doenzas con eles...Afonso cóntanos que el foi un bo amigo dun sapo.O sapo chamábase Afonso Louro e el e Afonso saudábanse cunhas cancions que facian eles memos e sempre que tiñan unha riña volvian facerse amigos de novo ata que un dia Afonso sen querelo matou a Louro.Isto Ocorreu despois de que o sapo puxese a sua vida en perigo cando un home ia cun carro para a sua terra e Louro púxose diante do carro o carro non sentiu o sapo debaixo da sua roda e aplastouno. Anos depois dete problema foi cando Afonso matou Louro.Un dia discutiron por un trozo de palla,Afonso queria a metade para arriba e dixolle a Louro que ellevaba a metad para abaixo.Louro aceptou a sua proposta.Pero a hora da malla Afonso tiña un monton de gran e el un moito mais pequeno, ese ano pediu primeiro Afonso pero como Louro non estivo moi contento o ano seguinte decidiron que este ano Afonso levaria a metade para abaixo e Louro a de arriba e asi foi.Pero ese ano a terra de abaixo estaba mellor qu a de arriba e Louro volveu pasar fame e Afonso non.No medio de aquel inverno Louro decidiu que el e mais Afonso mediran a terra para quedar coa mesma terra un ca outro.A terra deulles 75 rabos de raposo e 10 ao ancho.A cada un tocaballe 35 ferrados.Logo partiron a terra de riba a baixo.Tratabase de que cada un fose ata a otra parte da terra e onde se atopasen poñian o derrego.Afonso levaba 6 ou 7 pasos cando atopou a Louro e Afonso levaba menos comida que Louro porque mentres que Afonso artouse de comer Louro adelgazara e estaba delgado coma para correr unha maraton.O anoseguinte decidiron corre dende o Morollo ata Pena Morcano que gañou este ano foi outra vez Louro e Afonso non estaba moi contento co resultado.O ano seguinte fixerono doutra forma,xogabanse media hucha de trigo fariase ao amencer,quedaron no lado do murallondo cerrado dos Freires.Afonso chegou axiña pero Louro non chegou ata a note.Logo como Louro estaba molesto coa perdenza de media hucha de trigo apostouno todo e dicir que se gañaba Louro recuperaba a medi ahucha que acavaba de perder e se gañaba Afonso levaba a outra media hucha,fixerono a vida ou morte e tiñan que coller un machado e cortarlle a cabeza ao outro.Louro riuse de Afonso pero el colleu e cortoulle a cabeza ou case cortoulle o pescozo menos un anaco que quedou sen cortar pero logo morreu e Afonso enterrouno e chorou por el pero non pasou fame nunca mais.
Capítulo 6:Afonso e un grilo por unha discusion tonta comezan unha batalla entre os grilos e os animais con pelo.No equipo de Afonso chamado "o batallon dos de pelo"estaban:gatos,cans,lobos,porcos bravos e Afonso.No equipo do grilo chamado "a compañia alada" estaban:abellas,abellons,tabáns,cabaliños do demo e o grilo.Era de noite cando comezou a batalla e os dos de pelo xa estaban dispostos a comezar no campo de batalla pero a compañia alada aínda non chegara.Non se vía nada.O lobo foi mexar e nisto chegou a compañia alada.Non vían nada pero sabían que estaban alí.Os dos de pelo estaban en desbentaxa cando comezaron a por excusas que se se tiñana que marchar a cear...cousas esí.Nisto saíron os da compañia aladae as abésporas comezaron a picalos e os dos de correndo cara arriba e cara abaixo fuxindo.E así foi como rematou a 1ª gran batalla da Golpilleira.
Capitulo 7:A nai de afonso,chamada Marica,contoulle o seu fillo o que lle pasou cando era moz.Foi isto.Un lobo chamado Xan namorouse dela,e di,que ela nunca lle deu razóns pero el insistía.
Marica decidiu tratalo coma un can.Despois defacer asi 6 ou 7 veces aínda seguía namorado dela.Unha vez entraron no soto da praza de abastos e roubáronlle o carñiceiro un xamón dun xato e comérono debaixo dunhas escaleiras.Marica dixoque xa non queria mais e saiu a dar unha volta.Xan seguiu comendo e cando intentou ir xunto a Marica non podía pasar pola porta e quedouse ali estancado
Capitulo 8:Habia un lobo que non dexaba nada para comer os demais raposos.Mexerildo disfrazouse de cura para segun el quitarlle o apetito ao lobo.Atopouno,e puxolle como penitencia non comer nada mais que unha libra e media de carne.O lobo puxose a pensalo e tiña tentacions e comer moita carne pero o que fixo foi ir ao campanario da vila e o rabo,sen querer enganchouselle a corda para tocar o campanario e como foi ali uns cantos dias a media note soaban as badaladas do lobo.Os homes fartos a hora das badaladas foron e descubriron que era o lobo co rabo atado.Deixaronno libre.El ainda tiña fame e foi durante uns dias dicirlle a pega peguiña que tiña 10 fillos que lle dese un cada dia a pega deullose cando so lle quedaba un fillo o que fixo a pega foi dicirlle que non ao lobo.O lobo moi extrañado preguntoulle a pega por que non llo queria dar.A pega habia falado coa marza.O lobo foi tamen falar coa marza e ela dixolle que o sentia e que o convidaba a cear,e o lobo morto de fame aceptou.A marza trouxolle un tarro de mel pero o lobo cos fociños non podia come-lo mel e como vinganza convidou a comer a marza que tamen aceptou.Na casa do lobo serviulle a comida un plato pero a marza non podia comer polo peteiro e tamen como vinganza dixolle que se queria que lle dese un paseo e o lobo aceptou erono coe soltouno e o lobo morreu ali.
Capitulo 9:Un dos fillos de Afonso,Mexerildo,era xuiz.Mexerildo estaba cun caso entre mans que era saber quen tiña mais dereitos se o home que puxo os carballos ou o lobo que a cerrou,cavouna e sementouna.El sabe que lle da a razon ao home estara mal co lobo e se lla da ao lobo estara mal co home.Afonso despois contanos 3 casos nos que un raposo foi xuiz:no primeiro foi inxusto,no segundo foi listo e no terceiro foixustoperoa cambio recibiu un mal pago.PRIMEIRO XUIZO:un home,un lobo e un raposo foran de caza.Colleron un corzo,un porco bravo e unha perdiz.Logo chegou a hora de decidir quen levaba que e o hoe dixo que elixira o lobo ero este dixo que el levaba o crzo,o home o porco bravo e o raposo a perdizpero nin ao home nin ao raposolle gustou a sua decision.Logo o home dixo que elixira o raposo.O raposo dixo que o home leve o corzo e para a sua muller o pporcobravo e para o seu fillo a pediz.O home dixole que el era mais xusto que o lobo,o home marchou todo feliz para a sua casa.Noutra ocasion n que o home discutiracoa sua muller dixo que ela fedia e que queria votala da casa.Como o home dicia que a sua muller cheiraba e ela dicia que non,chamaron a un can e a un lobo.O can uliu pero dixo que a muller non fedia enton o home deulle unha patada ao can.Pasou o obo e dixo que non lle facia falla ulila que fedia dende lonxe,enton a mller comezou a mallar no lobo e a dicirle que el o que queria era quedar ben co seu home por se vai coa espopeta cara o monte e tiño que intervir o raposo pero como estaba acatarrado non podia ulir ben a muller.Nouttro caso unha cobra quedara atrancada nunha trampa e prendida dunha arbore.Pasou o home que puxera a trampa e a cobra dixolle que a sacara de ai pero el negouse por se o comia por caer na sua trampa.A cobra xurou que non o comeria e cando o home a sacou de ali ela dixo que o tiña que comer.O home dixolle que nn era de palabra e que tiñan que buscar un xuiz que rsolvera o seu caso e chamron ao sobrño de Afonso que era xuiz.O xuiz escoitou con atencion a suas versions pero el so dixo que tiñana que volver o lgar onde a cobra se quedara atrapada.Cando chgaron ali o raposo puxolle a corda coma se estivese atrapada de novo e dixolle se antes de chegar ali ela tiña algo contra o home,a cobr ixo que como ia ter nada en contra del se nin sequera o coñecia e o raposo dixolle que nese caso deixara as cousas como estaban.O home foise moi agradecido co raposo dixolle que maña ialle mandar u vo par de galiñas para xantar.O home ao chegar a sua casa falou coa sua mller sobre o de darlle as duas galiñas ao raposo pero entre os dous quedaron en adarlle 2 adelos porue non facia falta gastar tanto por un raposo.O dia seguinte cando lle deu os cans sen o raposo saber que ran cans dixo que el lle ulian a can.O raposo abriu o saco e deuse conta de que eran cans e como viu que era un can moi novo seria inexperto e sacou a sua astucie e votou o peido mais forte do mundo,tanto,que can saiu correndo cara a casa do seu dono.O raposo viu vir ao can e non tiña outro remedio ca meterse debaixo dunha gavela de toxos.O home todo enoxado chegou coa escopeta, e preguntolle ao home que rozaba se vira pasar por ali un raposo que e lle escapara e sinalou co dedo para a gavela de toxos.O home dixo que non vira o raposo pero sinalou a gravela de toxos.O home non entendeu o xesto do rozador e foise,cando se foi o rozador dixolle ao raposo que lle dera o que lle prometera pero o lobo marchando cara a sua casa dixolle que as palabras foron sensatas pero que o dedo o metera por onde lle caiba
No hay comentarios:
Publicar un comentario